Hoeveel huisvesting is er nodig?

Een zorgorganisatie, werkzaam in een uitgestrekt, landelijk, gebied stond voor de noodzaak om te komen tot een herziening van het huisvestingsbeleid. In sommige kleinere plaatsen was er sprake van een groot ondergebruik, zeker in verhouding tot de instandhoudingskosten. De afstand voor cliënten, met name van consultatiebureaus, was een belangrijk aspect in de dienstverlening. Er was sprake van een mix van lokaties in eigendom en in huur.

In een eerste fase van analyse werd aandacht geschonken aan onder meer

• beleidsuitgangspunten (o.a. afstand, uitstraling, openstellingen) die de organisatie wilde handhaven in de dienstverlening naar de cliënten (en medewerkers)
• inventarisatie van de huidige staat van de locaties (ligging, feitelijk gebruik, onderhoudskosten, onderhuurders, etc)
• confrontatie van de beleidsuitgangspunten met de feitelijke situatie en de budgettaire en andere consequenties daarvan
• schets van knelpunten en voorstellen voor aanpak (inclusief eventuele verkopen en mogelijke terug-huur)

Na akkordering door de directie is overgegaan tot de implementatiefase. Hierbij is veel aandacht besteed aan de interne en externe communicatie en overleg met "stakeholders" (w.o. gemeenten en (onder)huurders). Voor locaties zijn tevens bezettingsschema's ontwikkeld en met managers in planning gezet en doorgevoerd. Incidenteel is voor cliënten vervangend vervoer geregeld.